Els en Leivadi (de bruine ezel) wonen sinds het voorjaar van 2008 bij Bert en Valeskain Toldijk.
Daar hebben de ezels het geweldig fijn.
Els is een stevige ezel met een gevoelige natuur en zij is 10 jaar.
Leivadi is een 'oude Griek' en zeker 25plus.
Recentelijk zijn Bert en Valeska getrouwd en op de foto's is te zien dat ook de ezels echt bij huis en haard horen.
Leivadi komt oorspronkelijk uit de ezelopvang van Corfu.
Hij kwam daar terecht omdat dorpsbewoners hem met stenen verjaagd hadden en Leivadi daardoor flink gewond was.
Een week geleden kwam plotseling het einde voor Leivadi.
Vermoedelijk een inwendige bloeding waar de meteen opgeroepen dierenarts niets meer aan kon doen.
Leivadi is in zijn eigen veilige stal gestorven.
Els had even ervoor al afscheid genomen.
Dag lieve Leivadi.
Met je zachte snuit en je mooie ogen.
Je hebt gelukkig een mooie toegift gehad in je leven in Nederland.
Een dag later hebben we voor tijdelijk een leuke ezelmerrie bij Els gebracht.
Dat is Ricky en onze ezel Elisabeth heeft Ricky in de trailer gezelschap gehouden, zodat Ricky zo weinig mogelijk stress zou hebben onderweg naar Toldijk.
Elisabeth doet namelijk niet aan stress, die heeft alles in het leven al meegemaakt!
Elisabeth bezoekt bruiloften en partijen, vrolijkt oude en/of demente mensen op in tehuizen en zij is een kleuterdeskundige.
Op de scholen welke Elisabeth bezoekt, wordt de kleine merrie soms bedolven onder de kinderen en kinderhandjes!
Ook Elisabeth is een ezel uit het buitenland, zij werd vanuit een transport uit Italie verhandeld op de veemarkt in Utrecht en kwam bij een koeienboer in Zuid Holland terecht.
Deze boer had beslist verstand van koeien, echter niet van ezels.
Hij dacht dat de door hem gekochte ezel jong en drachtig was. Inplaats van 20 en doorgezakt.
Het ging slecht met de ezel op het koeienerf, Elisabeth zat vol (oude) wonden, zij was mager en had nauwelijks haar.
De ezel bleef met moeite overeind op het koude, natte boerenerf in de maand januari.
De overbuurvrouw van de koeienboer sliep er niet van en zij kocht in een emotie de ezel op.
Zo komt Elisabeth, zoals we haar toen genoemd hebben, bij de Ezelsocieteit terecht.
Het duurde 1 jaar voordat we Elisabeth weer goed op de been hadden.
Zij is een echte troost ezel voor de mens.
In de kudde is Elisabeth beslist geen watje.
Laat een mede-ezel niet naar HAAR hoop hooi kijken, want die ziet dan de ongepoetste onderkant van een van haar hoeven!!
Elisabeth doet het ouderenwerk geheel gratis.
Zij ziet zichzelf dan als het koekje bij de koffie,in veel tehuizen wegens bezuiniging afgeschaft.
Voor al het andere werk vraagt Elisabeth geld en voor haarzelf een bruine krentebol.
Het geld komt geheel ten goede aan het ezelwerk.
Alle werkers in de Ezelsocieteit zijn vrijwilligers, inclusief de (dagelijks meewerkende) bestuursleden!
 |
|
Subscribe to this comment's feed