Ezelverhalen

Digitaal logboek van de gebeurtenissen in de Ezelopvang in Zeist.

Zaterdag 28 augustus
Vanmorgen vroeg was het promotieteam al vertrokken naar Oostbroek voor een evenement. Ezels Elisabeth en Goofert gingen mee. Elisabeth ging mee als knuffelezel en Goofert ging mee om voor de wagen te lopen.
Vandaag was er ook een ezelwandeling. Toen de wandelaars net vertrokken waren, barstte er een enorme onweersbui los. Maar gelukkig brak na een poosje de zon weer door. De wandelaars hadden geen last gehad van de regen, want ze kwamen erg vrolijk weer terug. Ook de ezels hadden de regen goed doorstaatn, want ze hadden allemaal een regenjasje aan gekregen.
's MIddags was het lekker weer en heb ik nog even een klein stukje gewandeld met Evia.
Wei is weer beter. HIj is vandaag weer lekker naar buiten geweest en heeft lekker in de zon gestaan.
Vrijdag 27 augustus
Vandaag begon druilerig, dus veel ezels bleven langer binnen. Wei is helemaal niet buiten geweest, want hij is een beetje ziek. Beetje diarree en verhoging, maar het gaat al wel weer wat beter met hem. Hij eet als een dijkwerker, dus binnenkort is hij weer helemaal beter.
Toen het echt droog was en bleef, zijn Annelou en ik even gaan wandelen met Karthia en Evia. Karthia mocht bepalen waar we heen gingen en dus koos de oude dame eens voor wat anders dan het bos, waar ze altijd al heengaat. Ze sloeg buiten het hek linksaf, richting Oud Londen.
Karthia wilde auto's kijken op de parkeerplaats van het hotel. Maar er stonden niet zoveel mooie exemplaren, dus na een klein rondje gingen we weer naar huis. Het was ook alweer lunchtijd voor de ezels.
Na de lunch ben ik met Raffles naar het bos gegaan. We hebben een hele lange wandeling gemaakt. Op een gegeven moment kwamen we bij een klein bosvennetje en aan de over daarvan lag een soort bunker, of tunnel of iets dergelijks. Ik ging naar binnen om de boel te verkennen. Raffles liep los en ik ging kijken of ze me volgde de tunnel in. Maar toen het echt donker begon te worden, wilde Raffles niet meer verder. Ze draaide zich om en liep de tunnel weer uit. Ze begon weer terug te lopen in de richting waar we vandaan kwamen. Ze hoefde die enge tunnel niet in, want we konden er ook gewoon langs, dus ik pakte de ezel even bij haar halster en zette haar weer op de juiste weg en we vervolgde onze wandeling.
Na een poosje kwamen we een grote, dikke boomstam tegen di eover het pad lag. We konden er echt niet omheen. Ik stapte over de boomstam, maar Raffles wilde niet. Ik probeerde hetzelfde trucje wat ik ook al eens met Evia had geprobeerd. Ik tilde één hoefje op en wilde die op de boomstam zetten, maar Raffles trok haar voetje terug en deed een stap achteruit. Ik bleef aan de andere kant van de boomstam staan, hield het touw slap, maar hield haar wel vast, zodat ze in ieder geval niet terug kon, want dat wilde ik niet. Ik stond na te denken over een oplaossing om dit obstakel te overwinnen toen Raffles ineens haar voorbenen optilde en hop, over de boom sprong! Ik was helemaal verbaasd en trots op haar. Raffles brieste even en zette toen de wandeling voort alsof er niks gebeurd was.
Toen we eindelijk weer bij de opvang waren, was het alweer tijd voor de avondbakjes. Raffles had na zo'n lange wandeling en zo'n mooie prestatie wel wat extra's verdiend, dus ik heb haar bakje een beetje aangevuld met wat lekkernijtjes. Ze was erg dankbaar. Na het eten gingen de ezels op stal.
Maandag 23 augustus
De zomervakantie is voorbij. Vandaag begonnen er meteen drie stagaires.
Vanmorgen was het erg nat en er stond een harde wind. Veel dieren bleven daarom op stal.
Dada heeft in dat beestenweer de honden uitgelaten en na het uitlaten waren Sanne en Bobby zo nat dat Dada ze lekker heeft ingestopt in hun mand. Dat vonden de beide honden wel prima, want ze bleven lekker onder hun dekentje liggen.
Er is er een jarig, hoera, hoera!
Vandaag was de kleinste ezel van de Opvang jarig. Dinky is vandaag 24 jaar geworden. Hij is een van de weinig ezels van wie de exacte geboortedatum bekend is. Als verjaardagskado kreeg Dinky een lekker maiskolfje en natuurlijk een extra wortel van Nico.
Dinky had een prachtige dag uitgekozen voor zijn verjaardag, want het was schitterend weer. Echt bejaarde ezelweer. Warm en zonnig, daar houden de oudjes van.
Vanmorgen was Evia weer mooi aan het zingen. Ze wilde niet naar buiten, maar bleef in haar stalletje erbarmelijk balken om aandacht, dus liet ik haar door het hek naar de tuin. Ik zat op het rokersterrasje en de oude ezel kwam even bij me staan. Maar toen ze erachter kwam dat ik niks lekkers voor haar had, ging ze op verkenningstocht. Voorzichtig, met haar oren als voelsprieten naar voren, schuifelde de blinde ezel de kantine in. Ze scharrelde wat rond en verkende de hele kantine. Maar na een poosje stond ze met haar hoofd in een hoek, niet meer wetend waar ze eruit kon, dus heb ik haar maar weer naar buiten geleid en in de wei gezet. 's Middags is er nog even lekker gewandeld met Kleo, Buster en Maxima.
Weer een grote stap voor Maxima
Alles verliep normaal vandaag. 's Middags ben ik met Raffles naar het sportveldje geweest en net toen ik weer verder wilde gaan met de knappe ezel, kwam Mathilda het veldje op gewandeld met ezel Maxima. Mathilda liet de oude ezel los om te zien wat ze ging doen. Maxima bleef een beetje suffig staan, alsof ze niet wist wat ze moest doen. Ik besloot Raffles erbij te halen, als voorbeeld, want Raffles stond heerlijk te grazen. Toen Mathilda en ik richting Raffles liepen, liet Maxima zich plotseling vallen en begon eens even lekker in het gras te rollen.
Ik zette Raffles naast Maxima en toen Maxima dat voorbeeld zag, begon ook zij lekker te grazen. Door haar wrakke gebit krijgt de oude Maxima niet veel binnen, maar ze genoot wel van het grazen en de wandeling.
Na een poosje zijn Raffles en ik weer verder gegaan met onze wandeling. Maxima en Mathilda gingen rechtstreeks naar de opvang terug, maar Raffles en ik hebben nog een mooi rondje gemaakt door het bos.
Dierenliefde is strontruimen
Vandaag moest er weer een stal helemaal worden leeggeschept. Ieneke was begonnen met de stal van Isabel en Goofert en die was zo smerig dat we maar hebben besloten dat we hem weer eens helemaal leeg gingen scheppen. Ieneke en ik hebben ons op die taak gestort en de ene na de andere kruiwagen met stinkende prut kwam onderuit de potstal. Die kruiwagens moesten natuurlijk ook geleegd worden, in de mestcontainer. En dus moest die weer netjes ingericht worden, zodat er meer mest in kon. Die taak nam ik op me en heb alle inhoud van alle kruiwagens helemaal achterin de container geschept. Alles bij elkaar was het dus flink hard en zwaar werken, maar de voldoening is dan des te groter na afloop.
Ondertussen heeft Carla voor het eerst sinds ze bij de ezels werkt alle middagbakjes in haar eentje uitgedeeld. Ze wist niet zeker of ze alle ezels het juiste bakje had gegeven, maar ik heb geen klachten binnen gekregen van de dieren, dus dat zal wel goedgekomen zijn.
's Middags nog even een klein stukje wezen wandelen met Elisabeth en Carmen. Ik dacht namelijk dat Carmen wel zin had in een loopje, omdat ze 's morgens de hele tijd rondjes rond de middenstal liep, maar eenmaal in het bos, ging het zo traag dat ik toch mijn twijfels kreeg over de wandellust. Maar het is toch altijd goed voor de oude ezel om even in beweging te zijn. Elisabeth vindt wandelen altijd wel prima.
Op pad met vier oude dames
VAndaag was het weer zomer. De zon scheen heerlijk en alle ezels stonden, of lagen achterin de wei en genoten van de warmte.
's Middags vroeg Mathilda of ze kon wandelen met Maaike, want beweging is altijd goed voor een oude ezel. Maaike wil niet allen wandelen en ver kan ze niet, dus gingen we uiteindelijk met vier mensen en vier oude dames naar het kleine veldje aan het begin van het bos. We gingen met Maxima, Snow, Karthia en Maaike dus.
Drie van de vier ezels vonden het grasveldje maar niks. Snow en Karthia vielen meteen aan op een braamstruik in de buurt en Maxima had helemaa l geen trek in eten.
Maaike was al heel lang niet wezen wandelen en had dus ook al heel lang geen gras meer gezien. Ze graasde alsof haar leven ervan afhing, en hoewel ze braamblad heel erg lekker vindt, vond ze het teveel moeite om daar heen te lopen. Bovendien zou ze dan dat heerlijke gras in de steek moeten laten en dat wilde ze absoluut niet. Gelukkig was Mathilda zo aardig om een aantal takken met blad van de braamstuik te breken voor de kleine ezel.
Toen de braamstuik was kaalgegeten, gaven Snow en Karthia aan dat het tijd was om weer naar huis te gaan. Karthia vindt wandelen geweldig, zolang het maar richting huis is. Ze zette er flink de pas in en kwam tegelijk met Maxima aan in de opvang. Maxima kan ook flink doorlopen.
De andere twee dametjes kwamen wat later, moe maar voldaan, ook weer thuis.
Dinsdag 3 augustus
Het was lekker weer vandaag. De ochtend begon fris, maar al snel wist de zon de koelte te verdrijven en kwam de temperatuur weer op aangename hoogte. Veel van de oude ezels sjokten naar achteren om even lekker op te warmen in de zon.
In de zomer zijn er iedere week wel andere vakantiewerkers, maar meestal zijn die op de dinsdag al aardig ingewerkt, zodat er ook weer meer tijd is voor de leuke dingen van het werk. Zo hebben we vanmiddag een stukje gewandeld met Karel, Joop en Maruschka. De twee broers vonden het heerlijk om weer eens even lekker door het bos te lopen. Maruschka wilde eigenlijk alleen maar naar een grasveld om te grazen en moest daarom achteraan lopen om haar tempo laag te houden. En tot overmaat van ramp gingen we niet eens naar een veld om te grazen.
Maar toch vonden alledrie de ezels het lekker om even te wandelen.
Trots op Maxima
Vandaag was een druilerige zomerdag, maar ondanks dat zat de stemming er goed in. Dat komt deels doordat er weer een sprankje hoop gloort voor Maxima. De oude merrie kwam een paar maanden geleden bij ons en het ging niet goed met haar. Ze wilde niet eten en werd steeds magerder. Maar nu is ze al een tijdje in behandeling bij de holistische kliniek en langzaam komt er eindelijk verbetering in haar situatie. Ze begint haar eetlust terug te krijgen. Ze trippelt rond etenstijd richting haar stalletje, vraagt om haar bakje en valt gretig aan. Met haar oortjes op de heppystand smult ze bijna in een keer haar bakje leeg de laatste dagen. Schitterend nieuws en nu maar hopen dat het zo blijft.
Vandaag heb ik een klein stukje met Maxima gewandeld en heb haar eens flink geborsteld. Het arme dier is zo pluizig en die vacht kriebelt haar constant. Ze genoot met haar snuitje bijna op de grond van ontspanning van de borstelbeurt.
's Middags ben ik met het nieuwe promotieteam, bestaande uit Dada en Marleen, meegegaan een stukje rijden met Goofert in het bos. Het gaat steeds beter met Goofert voor de wagen. De zenuwen nemen af bij de bonte ezel en hij wordt steeds minder schichtig. De twee meiden doen het hartstikke goed, dus dat is een mooi visitekaartje voor de stichting.
Een lekker zomerdagje
Vandaag was een lekker zomerdagje. De nieuwe ezel Frits begint al aardig te wennen aan zijn verblijf in Zeist en hij weet al precies waar het eten vandaan komt, want rond etenstijd staat meneer vooraan met'zijn snuit bij het hek.
's Middags werd er weer uitgebreid gewndeld met een aantal ezels. Annelou en ik namen Wei en Karthia mee voor een gezellige picknick. Karthia kan door haar artrose helemaal niet zo ver lopen, maar het is wel goed voor haar om in beweging te blijven, dus gingen we naar de eerste splitisng in het bos. Daar is een klein stukje gras en daar lieten we de ezels los, zodat ze lekker konden grazen. Karhia vond het gras echter niet goed genoeg en stak meteen het pad over waarna ze meteen in de struiken verdween en begon rond te neuzen naar lekkere blaadjes en plantjes. Wei volgde al snel en zo verdwenen de twee bejaarde werkezels al knabbelend in de bosjes. Toen Annelou en ik maar eens gingen kijken waar ze gebleven waren, hadden de twee zich al een weg gegeten naar het volgende bospad. Karthia stond daar vol genot een braamstuik kaal te plukken tot op het laatste blaadje. Wei lustte die stekelige struik niet, Dat vond Karthia helemaal niet erg, des te meer voor haar! Met haar oortjes op de genotstand knabbelde ze heerlijk tussen de stekelige stengels van de struik. Ze haalde haar oortjes een beetje open aan de doornen, maar dat had ze helemaal niet in de gaten. Toen de struik eindelijk kaal was en Wei het wachten moe, gingen we weer naar huis.
Het was moeilijk om de dieren vanavond naar bed te krijgen. De staldeur van Evia, Snow en Karthia was niet helemaal goed dicht gedaan en dus stonden Karthia en Snow alweer bij het hek te trappelen om naar buiten te gaan. Ze piepten er ook tussenuit toen het hek open ging en zo liep ik al snel weer met een touwtje door de wei om de twee dametjes naar binnen te halen. Ze wilden niet erg, maar na de belofte dat het morgen weer een mooie dag zou worden, gingen de twee toch maar weer mee naar stal.
Frits
Vandaag is er weer een ezel bijgekomen. Ezel Frits. Hij is nog jong, maar hij is ziek. Hij heeft een blindedarmontsteking en een aangetaste lever. Hij moest weg van de zorgboerderij waar hij stond, want het ging daar niet meer goed.
Hij is niet van de stichting en dat wordt hij ook niet. Zijn baasje Margo heeft hem alleen in Zeist gezet, omdat ze een mooi plekje voor hem zocht.
Voor meer informatie over Frits en foto's kijk op: http://www.margometezel.web-log.nl/
Verder was het druk vandaag. In de zomer zijn er altijd wat minder mensen, omdat iedereen zomervakantie heeft. Dat is wel fijn voor de mensen di echt hard willen werken.
Gelukkig heb ik ook nog even tijd gevonden om met Evia te wandelen. Ik blijf me iedere keer verbazen over het vertrouwen dat de kleine blinde ezel in mij stelt. Vandaag lag er een dikke boomstam over het pad en daar wilde ze niet overheen, omdat ze niet wist hoe hoog ze moest stappen en wat er aan de andere kant was. Ze wilde er omheen, maar dat kon niet. Ik tilde een van haar voorhoefjes op en zette die op de boomstam. Zo wist ze precies hoe hoog hij was. Ik stond al aan de andere kant, dus ze wist ook dat het daar veilig was. Ze zuchtte eens diep en zette voorzichtig een voetje over de stam. Toen dat voetje veilig aan de andere kant was, volgenden de andere drie al snel en zo is de dappere Evia ook OVER de boomstam gegaan.
Dinky in de bocht
Vandaag was een drukke dag. Na het uitmesten van de stallen was heb meteen tijd om ezels te borstelen, want die verharen nog steeds heel erg.
Ik begon met Dinky. Na een flinke borstelbeurt wilde ik de kleine ezel weer in de wei zetten, maar daar had meneer absoluut geen zin in. HIj dribbelede in de richting van het hek. HIj wilde eerst nog even een stukje wandelen, dus gingen we het bos maar in. Volgens mij was het alweer een tijdje geleden dat Dinky was wezen wandelen, want hij bleef maar rennen en happen naar het touw. Na een poosje stuitten we op een boom die dwars over het pad lag met de kruin. Daar moesten we dus omheen door de struiken, want omkeren dat wilde ik niet. Langzaam zocht ik mijn weg door de jonge boompjes en struikjes en trok Dinky voorzichtig mee. Ik voelde de spanning in het autistische dier stijgen. Zo'n boom op de weg, daar snapt Dinky niks van en raakt daardoor in paniek. Ik wist dus dat hij, zodra we weer op het pad zouden zijn, even een dolle bui zou krijgen om de spanning uit zijn lijf te krijgen. Maar eenmaal weer op het pad, bleef de kleine ezel rustig. Pas na de volgende kruizsing sloegen even de stoppen door en begon hij als een malle te rennen. Ik rende geduldig met hem mee, maar toen ik buiten adem raakte, moest ik hem toch even afremmen. Dat lukte gemakkelijk, want Dinky is niet zo moeilijk te handelen. De rest van de wandeling was hij rustig.
's MIddags kwam er nog wat bezoek om een ezel te adopteren en om gewoon even te kijken.
Evia heeft vandaag voor het eerst echt genoten van een poetsbeurt. De meeste ezels vinden het heerlijk om geborsteld te worden en staan met hangend hoofd te genieten. Evia vindt het echter verschrikkelijk en draait de hele tijd nerveus heen en weer. Maar vandaag viel het me ineens op dat ze helemaal met haar kppie naar beneden hing. Ik mocht zelfs haar staartje doen. Eindelijk kan ze dus de rust en het vrtrouwen vinden om zich helemaal te ontspannen.
Arme Pebbles heeft het zo warm
Het was vandaag weer een smoorhete dag. Rob heeft het winddoek van de open stal gehaald. Dat hing er nog van de winter, maar nu werd het in die stal wel erg heet en broeierig. Nu kan er weer een verfrissend windje doorheen waaien.
De meeste ezels redden zich erg goed met dit weer. In de winter zijn alle zonnige plekjes in de wei bezet met rillende oudjes en nu staan ze allemaal in de schaduw, die er genoeg is door de vele bomen in de wei. Maar Isabel en haar hofhouding vonden het nog niet warm genoeg en kropen gezellig met zijn vieren in de tent. Isabel, Coco, Goofert en Quonie stonden gezellig in de saunahete tent te doezelen.
Pebbles had het heel erg warm. Het arme dier heeft een enorm dikke vacht en verhaart nauwelijks. ze was vandaag zelfs in de schaduw op de koele tegels gaan liggen om af te koelen. We hebben geen tondeuse, dus kortscheren kan niet, maar Jessica en ik hebben haar met de tuinslang even lekker nat gemaakt om te verkoelen. Dat vond de kleine, pluizige ezel helemaal niet leuk en wilde daarna niks meer met ons te maken hebben. Maar na een poosje heeft ze ons weer vergeven en heeft Jessica haar vacht op een aantal plekken kort geknipt, zodat ze toch wat warmte kwijt kan.
Zomer in Zeist
Maxima is weer terug uit de kliniek, maar eet nog steeds moeizaam.
Eigenlijk was het vandaag te warm om meer te doen dan 't strect noodzakelijke, maar toch zijn Annelou en ik 's middags even een stukje gaan wandelen me Wei en Evia. Even grazan op het sportveldje. Evia vond het geweldig en ik heb echt moeite moeten doen om haar weer mee naar huis te krijgen.
Na het avondeten mocht de hele kudde nog even lekker naar buiten, want de meesten stonden nog zo lekker in de zon.
Maandag 5 juli
Vandaag begon de dag met regen. Iets wat al een tijdje niet was gebeurd. De ezels gaven er niks om. Waarschijnlijk vonden ze het zelfs wel lekker. Maar in de loop van de dag werd het weer droog, zonnig en warm.
Maxima staat weer op de kliniek. Ze wilde weer niet eten en zelfs ook niet drinken. Donkey is mee als gezelschap.
Oud-stagaires Mandy en Alexandra waren er vandaag weer. Zij komen een paar weken helpen in de zomervakanite. Dat is fijn, want zo was het werk snel gedaan en was er genoeg tijd om de ernstig verharende ezles te borstelen en nog even lekker te wandelen.
Greetje was vanmiddag zo lui dat ze niet naar haar stalletje wilde om haar avondbakje te eten. Ze lag zo heerlijk in het zonnetje. Dus heb ik het bakje naar achter gebracht en heeft ze het heerlijk achterin de wei leeg liggen eten.
Afscheid van Moortje
Vandaag is Moortje verhuisd naar een pleegadres. Ezel Els woont daar, samen met Ricky. Maar ze konden het niet zo goed vinden samen en Ricky gaat ook weer terug naar Dordrecht als de verbouweing van de kinderboerderij daar klaar is. Hopelijk kunnen Els en Moortje het wel goed vinden samen.
Dieske vond het maar niks dat zijn vriendin wegging zonder hem. Ogenschijnlijk hadden de twee niet zoveel meer met elkaar, maar vorige week stonden ze ineens weer te knuffelen en vandaag liep Dieske steeds in de weg toen Rob en NIck Moortje in de trailer wilden leiden. Dieske moest dus maar even in de Open Stal wachten tot alles voorbij was. Hij vond dat helemaal niet leuk en toen de trailer, met daarin Moortje, wegreed, keek Dieske zijn vriendin treurig na over het hek. Hij heeft nog een tijdje staan wachten, maar gaf het uiteindelijk op.
Het was vandaag extreem warm. Ezels zijn van oorsprong woestijndieren, dus die kunnen redelijk goed tegen de warmte. De meesten zochten een plekje in de schaduw en ze hielden zich erg rustig. We moesten wel goed in de gaten houden dat er steeds genoeg drinkwater ter beschikking stond, want dat gaat met deze temperaturen heel hard. En iedere keer als de wateremmers werden bijgevuld, stond er alweer een rijtje dorstige ezels te wachten.
Een nieuw kantoortje
Vandaag werd er een mobiel kantoortje op het terrein geplaatst waar de administratie van de stichting gedaan kan worden en de verzameling ezelboeken kan worden ondergebracht en dergelijken. Het is natuurlijk een enorm ding wat met een hoop kabaal wordt geplaatst en dat vonden velen ezels reuzeninteressant. Een groot deel van de kudde verzamelde zich bij de plaats waar het kantoortje werd neergezet. Bij deze bijeenkomst kwamen Joop en Maruschka elkaar toevallig tegen en besloten even gezellig te kroelen met het nieuwe kantoor op de achtergrond.
Stagaire Laura en ik zijn in de loop van de middag even gaan wandelen met Maruschka en Quonie. Maruschka wilde alleen maar grazen en toen we op een pad richting de stuifheuvel terechtkwamen, zette zij het op een lopen. Laura rende met haar mee. Ik had Quonie en had geen zin in rennen, maar Quonie wilde absoluut bij Maruschka blijven, want zij kent het bos nog niet zo goed en vindt het nog een beetje spannend alleen. Ze dribblede en probeerde me mee te sleuren. Toen Maruschka om een hoekje verdween, brak de hel los. Quonie nam bijna de leiding over, maar ik kon haar nog houden. Al snel kwamen we weer bij Maruschka en Laura, die even op ons hadden gewcht en meteen was Quonie weer rustig. Op de stuifheuvel hebben de dames even mogen grazen en toen zijn we weer naar huis gegaan. Op de terugweg kwamen we vrijwilligsters Dada, Marleen en Elisa tegen die aan het wandelen waren met Pebbles, Raffles en elisabeth. Dada was eigenlijk op zoek geweest naar Quonie om mee te gaan wandleen, maar ja, die was al weg. Quonie had nog wel zin in een rondje, dus hebben Dada en ik van ezel geruild en nam ik Elisabeth weer mee terug naar de opvang. Elisabeth had er geen probleem mee om weer terug te gaan. Het was al bijna etenstijd namelijk.
Een nieuw leveen, een nieuwe naam
Dankert begint al goed te wennen in de kudde. Ze hangt al regelmatig rond bij de hoogste kringen, namelijk bij Isabel en haar gevolg. Deze week is de hoefsmid geweest om haar te bekappen. De voorhoeven zijn al gelukt, maar ze was te onrustig om haar achterhoeven ook te doen, dus dat komt volgende week, onder een lichte verdoving.
En ook haar naam, Dankert, is veranderd. Dankert is namelijk meer een mannennaam en dus is het nu Danka. Ze zal er wel snel aan gewend raken, want ze komt sowieso wel als je haar roept.
NIco en Ton zijn vandaag weer op pad geweest om ezels op te halen. Deze keer gingen ze K3 (vader Kareltje, moeder Kaat en dochter Klaartje) ophalen van hun pleegadres. Het ging niet goed meer, dus zijn de drie nu naar Bunnik gebracht, waar ze meteen lekker door de wei gingen rennen.
Dinky was de hele ochtend knorrig, omdat NIco er niet was, maar toen zijn grote vriend weer terug was, kon Dinky zijn blijdschap niet inhouden en holde en tolde door de wei. Dieske en Babooun dartelde vrolijk mee.
En ik heb nog even een wandeling gemaakt met Evia. Twee weken geleden is zij even helemaal nagekeken door de holistische kliniek en aan de hand daarvan heeft ze nu medicijnen om de doorbloeding in haar lichaam te bevorderen. Ze dwaalde de laatste tijd namelijk nogal en dat kwam door zuurstoftekort in haar hersenen. De medicijnen werken goed, want het gaat nu stukken beter met Evia. Ik kon haar nu weer los naast me laten lopen in het bos, zonder dat ze meteen begon te slingeren.
Ik liet haar lekker voor me uit lopen en kon het niet laten haar een vriendschappelijk tikje op haar kont te geven. Daarop begon ze te bokken en te draven. Ik wilde haar inhalen om haar even in haar manen te kroelen, maar ik mocht er niet meer langs. Iedere keer bokte ze naar me en dribbelde weg. Na wat gesmeek, mocht ik er dan toch langs en holde voor haar uit. Ik had nooit gedacht dat ze mee zou hollen, maar niets was minder waar. Ze brieste, gooide haar achterbenen hoog de lucht in en draafde achter me aan. Ik stond even stil, ze kwam naar me toe, ik holde weer weg en Evia kwam weer achter me aan gerend. Prachtig dier blijft het toch.
Ze heeft ook nog een paar braamstruiken kaal gegeten. Braamblad is heel gezond voor ezels en dat lijken ze te weten, want ze eten het graag.
Greetje was vandaag jarig. Niet officieel, maar omdat niemand weet wanneer ze precies geboren is, hebben we het maar op 18 juni geprikt. Ze heeft een flinke borstelbeurt gekregen, waar ze ontzettend van genoot. En een lekkere banbaan. Dat gaat er ook altijd in bij dat knappe grijsje.
Zaterdag 12 juni
Vandaag was het mooi weer. Het zonnetje scheen lekker en de dieren waren geod gehumeurd.
Dankert loopt al lekker tussen de andere dieren. Ze vindt ze nog wel wat eng, maar dat komt allemaal wel goed. Het is een lief en aanhankelijk dier. Ze went waarschijnlijk snel.
Vandaag was het Schaapsscheerdersfeest op de schaapskooi in Zeist en Marleen en Dada gingen daar heen met ezels Dieske en Goofert. De twee knappe heren mochten daar ritjes maken met kinderen en zo verdienden ze geld voor de stichting. Dieske moest door die werkdag wel zijn middagbakje missen, maar toen hij aan het eind van de middag thuiskwam, stond hij meteen bij het hek om zijn maaltje op te eisen. Ik was toch net bezig met het uitdelen van de avondbakjes, dus kon Dieske ook meteen op zijn wenken worden bediend. En de knappe ezel had het verdiend. Samen met Goofert had hij zo'n 150 rondjes gelopen met de bezoekende kinderen op de schaapskooi.
Goofert was wat minder enthousiast dat hij weer thuis was. Hij bleef een beetje dralen bij het hek, waarschijnlijk wachtend op wat lekkers. Maar uiteindelijk ging hij toch weer naar zijn vrienden en vriendinnen toe.
Vandaag heb ik ook weer een poging gedaan om met Karthia te wandelen, maar zonder wandelmaatje wilde ze echt niet. Ook Greetje had geen zin in een ommetje. Uiteindelijk ben ik maar een klein stukje met Dinky gaan lopen. Het gaat echt iedere dag beter met de kleine ezel. Hij wordt steeds rustiger tijdens het wandelen.
Ezel Dankert
Het was een drukkend warme dag en het bleef amar dreigen met regen, maar er viel geen druppel. NIco en Ton waren al vroeg op pad gegaan om een ezel op te halen uit Friesland.
Ondertussen ging alles in Zeist zijn normale gang.
Na het uitmesten van de stallen en het andere normale werk werden er weer een hoop ezels geborsteld. Ik heb Kleo eens goed onder handen genomen. Kleo is een nogal onopvallende ezel en ik had ook nog nooit iets met haar gedaan. Dat is zonde, want het is een hele lieve ezel en ze genoot van de aandacht.
Nina en ik hebben een stukje gewandeld met Snow en Karthia. Karthia heeft ernstige artrose in haar achterhand en één van haar knieën zit al bijna vastgeroest. De laatste twee winters waren echt te koud voor haar, maar ze moet nu toch weer in beweging zien te komen, voordat ze helemaal vastroest. Het is moeilijk haar te overtuigen dat het voor haar eigen bestwil is, zo'n wandeling, want lopen is moeilijk voor haar. Maar met stalmaatje Snow erbij wilde Karthia wel kalmpjes aan meeschuifelen richting bos. Eenmaal in het bos ging het wel wat beter, maar niet van harte. Daarom zijn we bij het eerste het beste stukje gras gestopt en mochten de dames even lekker grazen. Het gras was niet zo interessant, maar de nabijgelegen braamstruik is totaal kaalgegeten. Vooral Snow is dol op braamblad en dat is ook heel gezond voor ezels.
Op de terugweg wilde Karthia snel naar huis en haalde Snow in die eigenlijk nog helemaal niet wilde.
Aan het eind van de middag was het dan eindelijk zover. Isabel en haar hofhouding stonden al bij het hek in afwachting van de nieuwe ezel. Toen de trailer eindelijk de oprit opkwam rijden en de loopplank omlaag ging, kwam er een knappe donkere ezel uitstruikelen. Na zo'n lange reis was Dankert (zie foto) blij dat ze eindelijk op de plaats van bestemming was.
Onder grote belangstelling van Isabel en haar gevolg begeleidde Ton Dankert naar haar nieuwe stalletje, de Mobiele 1, naast Greetje en Zena. Op het plaatsje voor de stal kreeg Dankert een lekker hapje en een zweetdeken.
Harry ging na een poosje even bij haar kijken om kennis te maken. De ezel was wel gecharmeerd van haar nieuwe baas, want toen Harry weer terug over het hek de wei in stapte, sprong Dankert achter hem aan tussen de andere ezels. Ze wilde ook met hen kennismaken. De dieren waren zeer geïnteresserd en zo volgde het gebruikelijke rondlopen en opjagen en snuffelen.
Maandag 7 juni
Het was niet meer zo warm als vorige week, maar nog steeds wel aardig weer. In ieder geval droog. Voor Metha en Marie Louise was het wel lekker dat het niet zo warm meer was, want zij gingen de stal van Pebbles en Raffles helemaal leeghalen. Er lag daar al zo'n dikke laag stro dat je er nauwelijks nog rechtop kon lopen.
Aan het begin van de middag ging ik een stukje wandelen met Dinky. Het was waarschijnlijk al lang geleden dat de kleine ezel gewandeld had, want hij bleef maar hollen. Verder deed hij het geweldig. Niet happen of steigeren. Dat bleef zo tot we op het sportveldje Buster en Pebbles tegenkwamen. Die twee ezels liepen daar te grazen onder begeleiding van Githa en een groepje bezoekers. Dinky vond het te onrustig met de andere ezels en mensen, dus ik besloot hem mar weer mee te nemen naar huis. Maar de kleine ezel wilde niet van het veldje af. Na lang aandringen ging hij toch maar mee. Op de terugweg wilde hij ook niet erg, want het groepje van Githa kwam ons achterna. We hebben ze dus maar opgewacht en Dinky en ik zijn achter het groepje gaan lopen. Dat vond Dinky prettiger.
's Middags zijn er een heleboel ezels lekker geborsteld. Dat is in deze tijd van het jaar altijd nodig. Greetje had zoveel geluk dat zij bijna twee borstelbeurten kreeg. Ik had haar al geborsteld en daarna wilde Laura haar ook weer doen. Greetje vond het prima, maar ja, er kwam nauwelijks haar vanaf, want ze was immers al gedaan. Dus ging Laura maar verder met Goofert. Die had het echt nodig.
ZOMERRRRRRRRRR!!!
Het was schitterend weer vandaag. De zon scheen en de temperatuur klom al snel tot boven de 20 graden.
De ezels werden vandaag niet alleen verwend met het weer, maar ook door de vrijwilligers en stagaires. Ze kregen weer een berg verse takken om lekker op te knabbelen, velen kregen een flinke borstelbeurt en Pebbles, Gina en Evia mochten mee wandelen.
Overal haar!
Vandaag waren de stallen weer lekker snel klaar en dus was er tijd genoeg om de ezels eens goed van hun winterjas te ontdoen. Greetje is nog steeds flink aan het verharen en van Carmen kwamen ook weer zes truien en een paar sokken af. En zo zijn er nog heel wat andere dieren waar emmers vol wintervacht afkomen. Ze gnieten echt met volle teugen van dat geborstel, want daarmee worden ze eindelijk van die jeukende losse kriebelhaartjes verlost. Behalve Raffles, die werd nogal nerveus van het borstelen.
Ik heb 's middags weer een heel stuk gewandeld met Raffles. Het is een fijne wandelezel. Ze vindt het leuk, ze heeft een goed tempo, kan lekker ver en vindt het ook niet erg om alleen op pad te gaan zonder andere ezels. Zo kan ik met haar lekker nieuwe stukken bos verkennen. Vandaag zijn we lekker door het bos achter de schaapskooi gaan zwerven. Daar lopen allemaal leuke kronkelpaadjes die soms zo smal en overwoekerd zijn dat je ech tje best moet doen om het pad niet kwijt te raken. Raffles volgt trouw, wapperend met haar mooie flaporen. Af en toe moest ik haar om een omgevallen boom leiden, omdat ze er niet overheen wilde, maar meestal stapte ze er wel overheen.
Tweede pinksterdag
Vandaag was er een krappe bezetting, dus dat was lekker hard werken. 's Morgens viel het nog wel mee, maar 's middags waren Harry, Karim en ik maar met zijn drieën.
Als de stallen en de bakjes klaar zijn is de rest prima te doen met drie man en heb ik nog even tijd gemaakt om een wandelingetje te maken met Raffles. Raflles kwam erom vragen, dus nam ik haar mee het bos in. Het was druk in het bos vanwege het mooie weer en de vrije dag. Raffles is een rustige dame en dus liep ze lekker los, maar toen het aantal kinderen om haar heen begon te groeien, heb ik haar toch maar weer aan het touw gedaan.
Aan het eind van de nuddag was het ook nog schitterend weer, dus mochten de dieren na hun avondbakje weer lekker naar buiten. Sommige dieren waren wat in de war door het weer naar buiten gaan en stonden voor hun staldeur te wachten en de dringen om naar binnen te mogen. Ik heb wat hooi rond de Middenstal gestrooid om de dieren af te leiden van hun bed en het werkte. Iedereen dromde rond de MIddenstal en begon lekker te smullen. Alleen Dinky wilde per sé zijn stal in en toen ik de deur voor hem open deed, schoot Maruschka achter hem aan de stal in. Blijkbaar houden niet alle ezels van lang opblijven.
Afschied en vriendschap
Vandaag namen we afscheid van de twee kleine, pluizige haarballen Tommy en Eefje. Moeder en zoon zijn vertrokken naar een mooi pleegadres waar ze hopelijk de rest van hun leven kunnen slijten. Dieske was de hele dag een beetje van slag, omdat hij zijn speelkameraadje nu kwijt is.
Toen ik vanmorgen op zoek ging naar Greetje om haar een goede borstelbeurt te geven, trof ik een lieflijk tafereeltje aan. Isabel en Greetje stonden uitgebreid te kroelen. Isabel knabbelde aan Greetje's schoft en Greetje probeerde Bella op haar schoft te krabben, maar daar kon ze niet bij. Karthia kreeg ook een fijne poetsbeurt, waar ze ontzettend van genoot. Met haar warrige hoofdje stond ze tegen een paal aangeleund om niet om te vallen.
's Middag ben ik met Evia even naar de hei geweest om haar lekker rustig in het zonnetje te laten grazen en rollen. Op de heenweg kwamen we Nina tegen die een ommetje maakte met Buster. Op de hei heeft Evia eenhalf uur mogen grazen en toen we op de terugweg over het sportveldje kwamen, graasden daar Morse en Gina onder begeleiding van Annelou en Mathilda en ik kon het niet laten om Evia nog even bij hen te laten grazen. We zijn met zijn allen weer terug gelopen en onderweg hebben de ezels nog hier en daar een brandnetel en braamstuikje meegepikt.
Het was zulk lekker weer dat de dieren lekker lang buiten in de zon konden blijven lopen. De meesten wilden zelfs niet eens naar bed.