Ezelverhalen

Digitaal logboek van de gebeurtenissen in de Ezelopvang in Zeist.

Zaterdag 6 maart
Karthia was vanmorgen weer zelfstandig opgestaan en liep alweer lekker buiten.
Vandaag kwam Paul, de hoefsmid, voor Greetje en Stoffer. Stoffer moest weer nieuwe schoentjes. Greetje moest opnieuw beslagen worden, maar daar had ze absoluut geen zin in vandaag. Ik had haar eindelijk op de poestplaats, maar was vergeten het hek op slot te doen. Ik had me nog niet omgedraaid om haar halster te pakken, of mevrouw stond alweer buiten en liep in hoog tempo naar achteren. Met veel moeite krgen we haar weer te pakken en op de poetsplaats. Ook tijdens de behandeling liet Greet zich weer eens van haar meest knorrige kant zien en steigerde telkens als Paul een ijzertje wilde vastslaan. UIteindelijk is het toch allemaal gelukt en holde Greetje opgelucht de wei weer in. Het arme dier heeft toch altijd weer veel te verduren met haar voetjes.
De zon scheen lekker vandaag, dus ik ben met Carmen naar het sportveldje geweest, zodat ze even lekker in de zon kon grazen. Het lenteweer had duidelijk een gunstige invloed op de oude ezel, want ze had vandaag zowaar zin om te gaan wandelen en na het grazen op het sportveldje wilde ze zelfs eerst nog een ommetje maken voor we weer op huis aan gingen. En zo kwmaen we precies op tijd op de opvang voor haar middagbakje. Dat had ze natuurlijk precies uitgekiend, die slimme Carmen.
Later in de middag heb ik ook nog een wandelingetje gemaakt met Evia. Die had duidelijk minder zin in een loopje. Ik wilde ook met haar naar het sportveldje om te grazen in de zon, maar Evia wilde niet grazen. Ze wilde even naar de Stuifheuvel, waar ik haar jasje weer even moest uittrekken, zodat ze even lekker bloot in het mulle zand kon rollen. Daarna meteen jasje weer aan en naar huis.
Thuis mocht Evia meteen op stal, maar ze vond het maar niks dat ze daar alleen stond. Toch moest ze even wachten op haar stalmaatjes, want Snow moest eerst nog een avondbakje en Karthia kreeg even een allroundmassaga, zodat ze lekker warm de nacht in zou gaan. Ik heb Karthia helemaal, van voor tot achter, warmgewreven met spierspul en haar daarna lekker warm aangekleed. De stijve, oude dame stond weer helemaal te genieten.
Arme Karthia
Het is weer even heel koud buiten en dat merk je meteen. Zo ook vanmorgen. Karthie heeft heel erg last van artrose en wil 's nachts nog weleens lekker gaan liggen in haar stal. Vannacht was het zo koud geweest dat het arme dier vanmorgen helemaal stijf was gewordne en niet meer overeind kon komen. Met handdoeken onder haar lichaam door hebben we haar opgehezen, maar ze was zo uitgeput van het worstelen om overeind te komen, dat ze niet op eigen benen kon blijven staan. Gelukkig hing er in de stal van Pebbles en Raffles nog een prachtig takelsysteem, uit de tijd dat Istar nog leefde. Dus heeft Harry dat snel geïnstaleerd in Karthia's stal en hebben we haar met behulp van dat systeem overeind gezet. Met banden onder haar lcihaam door en haar hoefjes net op de grond, zodat ze wel kon staan, maar dat het niet per sé hoefde. Na even te zijn beijgekomen van de worsteling kreeg Karthia een lekker warm, dun slobbertje en dat ging erin als koek. Daarna kreeg ze een supermassage over haar hele stramme lijfje. Annelou masseerde haar voorste helft en ik de achterkant. Lekker met verwarmende massageolie. Al snel werd ze warmer en rustiger. We hebben een fijne, warme deken over haar rug gelegd en haar even rustig laten bijkomen. In de loop van de ochtend haalden we het takelsysteem telkens een klein stukje naar beneden, zodat Karthia steeds meer op haar eigen benen moest gaan staan en dat ging al vrij snel weer goed. Ze begon al te lopen en te draaien, dus heb ik hat systeem van haar lichaam gehaald en zo kon ze weer lekker zelf een beetje rondscharrelen. Meteen trippelde ze naar het hek om naar buiten te gaan, maar dat mocht maar even niet vandaag. Het was veel te koud en er stond een gemene wind. Na de middagbakjes kwam Evia haar gezelschap houden, want zij wilde na de lunch niet meer naar buiten. Al snel stonden beide dames heerlijk in hun stalletje hooi te eten onder de warmtelamp.
De eerste mooie lentedag
Hoewel er een naar, koud windje stond, was het vandaag een schitterende dag. Als je uit de wind in het zonnetje ging staan, voelde je de lente. Veel ezels dachten aar ook zo over, dus op ieder zonnig plekje in de wei stond een kluitje ezels te doezelen.
Er waren vandaag veel vrijwilligers, waardoor er lekker veel tijd was om te wandelen. Er is gewandeld met onder andere Karel, Joop, Goofert en Dinky. Ik heb sinds maanden weer eens met Karthia gewandeld. Ze is nog erg stijf van de koude winter, dus het ging erg moeizaam. Na een klein stukje zijn we maar weer terug gegaan.
Ik heb ook nog een hele lange wandeling gemaakt met Evia. Hoewel we niet ver zijn geweest, maa vooral lang, want ze heeft een hele tijd gegraasd en op de Stuifheuvel gaf ze aan even te willen rollen. Maar ze had een deken op, dus ik zei haar, dat dat toch niet lekker zou rollen en dat ik die deken wel even af zou doen. Ze begreep precies wat ik bedoelde, want ze bleef doodstil staan toen ik de deken van haar rug haalde en pas toen ik een paar passen achteruit had gedaan, zakte ze in elkaar en begon even lekker te rollen. Ze sprong overeind en begon onrusti g te grazen. Ze trappelde en zwiepte met haar staart, maar bleef wel grazen. Ik moedigde haar een beetje aan en daar kwam de aap uit de mouw. Ze wilde nog even rennen, maar durfde niet zo goed. Toen ik haar ervan had overtuigd dat het veilig was en dat er geen opstakels waren, begon de blinde ezel als een malle om me heen te rennen. Ik mocht geen vinger naar haar uitsteken en bleef dus rustig wachten tot ze uitgeraasd zou zijn. Als een veulen rende ze om me heen, hoofd omhoog, zwaaiend met haar staart. Na een poosje hield ze stil en drukte haar snuit tegen me aan, alsof ze wilde zeggen: 'Ik ben klaar. Mag ik mijn jasje weer aan, dan kunnen we naar huis.' Zo gezegd, zo gedaan.
Later ging ik nog even met Carmen op pad. Ik vind het altijd leuk om de ezel de route te laten bepalen en dus volgde ik Carmen toen ze opeens een zijweg insloeg. Eigenlijk had ze niet zo'n zin om alleen te wandelen en wilde dus zo snel mogelijk weer naar huis. Ze maakte dus een klein rondje in het bos. Maar volgens mij weet ze de weg naar huis nog niet helemaal zeker, want bij de laatste spitsing staat ze vaak een hele poos te twijfelen welke kant ze op moet om thuis te komen. Dat heb ik namelijk al eens eerder met haar meegemaakt. Ik mag haar dan ook niet helpen, want dan krijg ik een duw dat ik naast haar schouder moet blijven staan. Dat doe ik dan ook maar braaf en wacht geduldig tot de grote, oude merrie haar keus heeft gemaakt. Ze weet het wel en loopt uiteindeijk altijd naar huis.
't Is weer lente, je voelt 't aan je instrumenten
Na een lange koude winter is de lente dan eindelijk weer een beetje losgebarsten. NIet dat het nu zulk mooi weer is, maar het zit wel an bij iedereen in het hoofd, zowel bij mens als dier. Iedereen zingt het hoogste lied. De vogels in de bomen, de vrijwilligers in de stallen en de ezels in de wei. Goofert maakte vandaag een schitterde rondedans door de wei. Als een bonte stuiterbal stuiterde hij tussen de bomen door, bokkend en briesend. Hij sleurde de halve kudde mee in zijn uitgelaten spel, waardoor na korte tijd een hele horde ezels balkend door de wei denderde.
Quonie moest net op dat moment haar middagbakje eten in haar stalletje. Daar was ze het helemaal niet mee eens. Ze stond telkens met haar hoofd over de staldeur naar de dansende ezels te kijken, dan nam ze even snel een hap en hing haar hoofd weer naar buiten. Schrok, schrok, schrok en het bakje was leeg en ze mocht eindelijk weer gaan dollen. Maar ja, toen was het al voorbij. De rust was weer teruggekeerd, omdat er hooi werd uitgedeeld.
En dan valt er regen, regen regen, regen op je kop
Het is over de hele dag misschien vijf minuten droog geweest. De ezels stonden er allemaal net zo druilerig bij als het weer.
Er waren genoeg mensen, dus besloot ik al snel even een ommetje te gaan makern met Carmen. Of ze nu in de wei nat wordt, of tijdens een wandelingetje. Ze had een goede regenjas aan, dus het kon wel even. Maar de grote dame dacht daar heel anders over. Na een paar honderd meter schorvoetend achter me aan te hebben gesjokt, draaide ze zich plotseling resoluut om en begon weer terug naar huis te lopen. Zo'n groot en sterk dier hou je niet tegen, dus ging ik maar mee.
Daarna wilde ik nog even met Dinky het bos in om te zien of hij wel wilde. Net toen ik Dinky's halstertje wilde omdoen, vroeg Anja of ik bakjes wilde uitdelen en dat deed ik dus. Maar Dinky liet duidelijk merken dat hij zeer geïnteresseerd was in een uitje en liep de hele tijd achter me aan en als ik de wei uitliep, bleef hij piepend bij het hek staan. Zodra de bakjes waren uitgedeeld, heb ik het kleine ezeltje meegenomen naar het bos. Hij vond het fijn, want toen ik op het punt stond weer terug naar de opvang te gaan, sloeg meneer af voor nog een rondje en dat hebben we dus maar gedaan. Ruim een uur hebben we door de regen in het bos gewandeld. Dinky was helemaal moe, maar wel voldaan.
Morse en Silver
Al een poosje hangt jonge Silver constant aan de jas van oude Morse. Morse was tot nu toe erg geduldig met de jonge Silver, maar vandaag gaf hij duidelijk aan toch echt genoeg te hebben van de speelsheid van de jonge ruin. Hij trapte naar Silver en maakte boze geluiden. Na enige tijd joeg hij de jonge ezel een heel eind de wei in, ze bleven een poosje stoeien achterin en daarna kwam Morse naar me toe met een moe, maar trots gezicht, alsof hij wilde zeggen: 'Okay, ik heb die kleine een lesje geleerd! Mag ik nu naar bed?'
Natuurlijk moch thij naar bed.
Enkele minuten later kwam ook Silver naar voren, met een verslagen gelaat. Hij wilde ook naar bed en dat mocht ook.
Snow is eindelijk weer thuis
Snow is er weer! Ze eet weer goed en wilde vanmorgen ook alweer lekker naar buiten, hoewel het weer niet al te best was. Volgens mij was Evia ook erg blij met de terugkeer van haar stalmaatje, want ik heb de twee ezels vandaag erg lang bij elkaar zien staan achter de stal.
Hart voor het werk, of gewoon hartstikke gek?
Al een poosje werken we in de opvang met biologische potstallen. Dat werkt heel goed, de ezels kunnen lekker zacht liggen en door het composteringsproces in de onderste laag van de stalbedekking, krijgt de stal een ingebouwde vloerverwarming. Maar soms moet zo'n stal helemaal worden leeggehaald en dat was vandaag het geval bij de stal van Dinky en Maruschka.
Het is een zware en smerige klus om een dertig centimeter dikke laag stinkende compost uit zo'n stal te scheppen, maar toch werd er bijna om gevochten wie het mocht doen. Ik was vol goede moed begonnen en Vincent keek verlangend toe en bracht volle kruiwagens naar de mestkar. Na de koffiepauze was ik toch wel moe en mocht Vincent verder scheppen, terwijl ik volle kruiwagens wegbracht. Na de volgende pauze ruilden we weer en voor de laatste loodjes kregen we hulp van Wim. Zo kregen we de stal mooi precies voor bedtijd af.
Dinky wist niet wat er gebeurde en stond bijna de hele dag helemaal ondersteboven voor zijn stal, terwijl de ene schep prut na de ander naar buiten werd geslingerd en de walm tot ver in de omtrek te ruiken was. Ik heb de kleine ezel even troostend geknuffeld en hem ervan verzekerd dat alles goed zou komen en dat hij 's avonds weer een fijn, zacht en fris bedje zou krijgen. Nou, dat kreeg hij. Lekker vers stro en een fijn portie hooi. Maruschka moest er nog even over nadenken, maar ging uiteindelijk ook haar stalletje in en merkte meteen dat het strobed weer helemaal heerlijk verend en fris was.
Na al dat geschep in die stal ben ik nog even een klein stukje gaan wandelen met Evia. Dat was al veel te lang geleden en Evia had er echt zin in. Met haar hoofdje omhoog stapte ze ijverig voort.
Op sommige dagen hoef je je echt neit te vervelen
Vandaag was echt superdruk. Op zaterdag zijn er altijd weinig mensen, maar gelukkig zijn er vaak ook maatschappelijk stagaires. Zo ook vandaag. Zij zijn een grote hulp bij de stallen. Datis toch wel de grootste klus die dagelijks moet gebeuren.
Vanmorgen belde een dierenarts van de kliniek in Utrecht over Snow. Die staat daar nog steeds, maar vanmorgen had de dierenarts gelukkig goed nieuws. Snow begon weer een beetje te eten, wat hooi te knabbelen en dat soort dingetjes. Ze is er nog niet, maar het begint weer een beetje te komen. Wat er nu met haar aan de hand is, is nog steeds niet duidelijk.
Paul, de hoefsmid, kwam vandaag om een heleboel ezels te bekappen. Maar de meesten daarvan gingen mee met de Ezelwandeling die er vandaag was. Maar Githa belooofde eerder terug te komen, zodat de wandelezels ook bekapt konden worden.
Nadat ik snle de middagbakjes had klaargemaakt, ging ik Paul helpen de ezels in bedwang te hoouden tijdens het bekappen. Dat was bij de meesten niet nodig. Alleen Goofert besloot er weer een circus van te maken. De arme ezel heeft nog steeds een trauma uit het verleden en is soms doodsbang voor de hoefsmid. Gelukkig is Paul geduldig genoeg om ook het bekappen van Gooferts hoefjes tot een goed einde te brengen.
Twee ezels, Moortje en Maruschka, durven de poetsplaats niet op en moesten dus in de wei behandeld worden. Silver vond dat geniaal en stond er bij beide ezels met zijn snuit bovenop, letterlijk. We moesten hem gewoon wegjage, omdat hij in de weg liep en overal aanzat.
En er zijn weer twee nieuwe ezeltjes gekomen vandaag. Eefje en haar zoon Tommie. Tommie is alleen mee als maatje voor zijn moeder en als zij gewend is aan haar nieuwe thuis in Zeist, gaat Tommie weer terug naar zijn eigen baas. Het bruintje op de foto is Eefje. Zij blijft in Zeist. Het grijze koppie is van Tommie. Het zijn twee hele vrolijke en nieuwsgierige ezeltjes.
De oortjes van Raffles
Het was een schitterende winterdag vandaag. De hele dag schitterde de zon ophet besneeuwde bos. Overal hipten kleine vogeltjes op zoek naar gevallen graantjes en die vonden ze vooral in de keuken.
Ook is er vandaag weer lekker met een aantal ezels gewandeld. Met Karel, Joop en Morse onder andere.
Merel en ik gingen weer een poging doen met Goofert en Dieske. Maar wederom wilde Dieske absoluut niet mee. Dus gingen we weer terug om een ander wandelmaatje te zoeken voor Goofert. Het eerste halster dat ik te pakken had, was dat van Raffles. Even kijken of zij mee wilde. En of Raffles mee wilde! Vrolijk trippelde ze naast me door de sneeuw. haar slappe oortjes dansten op haar hoofd en ze draaide ze van voor naar achter, waardor het leek alsof ze probeerde op te stijgen. Ze leek opeens genoeg te hebben van haar eigen gefladder en schudde eens goed met haar hoofd, zodat de puntjes van haar oren niet meer voor haar ogen hingen. Ze bokte en dribbelde, Goofert werd daar lollig van en begon ook te bokken en te dribbelen. Op een veilig plekje hebben we ze even om de beurt los gelaten, zodat ze even hun energie kwijt konden. Als je ze één voor één loslaat, gaan ze er niet zo snel vandoor, omdat ze graag bij hun soortgenoot blijven. Ze genoten allebei zeer dankbaar van hun vrije moment en dansten in het rond. Goofert ging er zelfs bij balken, zo had hij het naar zijn zin.
Het sportveldje lag te glinsteren in de felle winterzon, maar was niet helemaal meer bedekt met sneeuw. Daar hebben we de ezels nog even lekker laten grazen en zijn daarna weer terug gegaan naar de opvang. Het was alweer voedertijd en tijd om op stal te gaan.
Donderdag 11 februari
Snow staat in de kliniek. Gisteravond is ze daar met sped heengebracht. Ze wilde niet eten, had geen darmgeluiden en een hele snelle hardslag. De artsen weten niet wat er met Snow aan de hand is, maar het is niet goed. Vandaag stond ze aan een infuus en dan ging het wel, maar zodra ze haar eraf haalde, zakte ze weg.
Met Pebbles gaat het gelukkig weer een stuk beter. Ze eet weer als een dijkwerker en trippelt alweer lekkr buiten als ze dat wil. Vandaag kon dat lekker in de zon. Aan het eind van de middag kwam de dierenarts nog even om haar weer een antibioticaspuit in haar bil te geven. De arme Pebbles vindt dat helemaal niks. Ze steigerd nu niet meer, maar gaat er gewoon bij liggen. Met drie man hielden we haar overeind, terwijl de vierde haar de spuit gaf. Toen we haar los lieten, lag ze meteen op de grond, maar na een lichte aanmoediging, krabbelde ze weer overeind. Ik bracht haar naar haar stalletje waar ze, samen met haar vriendin Raffles, een lekker bakje slobber kreeg.
Er lag weer eens sneeuw. Inmiddels trekken de ezels zich er niet zoveel meer van aan en doen ook lang niet zo voorzichtig meer als in het begin van de winter. Daardoor glijdt er nog wel eens iemand uit. Gelukkig zonder ernstige gevolgen. Vandaag was Carmen gevallen. Het zag er pijnlijk uit, maar de grote ezel krabbelde onmiddelijk weer overeind, bleef even beduusd staan en liep toen weer verder.
Maandag 8 februari
Eindelijk is de sneeuw en het ijs weer bijna helemaal verdwene uit het bos, dus was het weer een beetje begaanbaar voor ezels met kleine hoefjes. Merel en ik zijn een stukje gaan lopen met Raffles en Dinky. Dinky is bang voor honden. Eerst kwamen we een paar hondjes tegen die blaften naar de ezels en Dinky raakte in paniek. Gelukkig is het een klein mannetje, dat makkelijk te overmeesteren is. Later kwamen we een hele grote hond tegen, maar die was zo bang voor de ezels dat hij achter zijn baas wegkroop. Dat vond Dinky reuze boeiend. Met de oortjes gespitst keek hij naar de bange hond. maar al snel had hij het gezien en gingen we verder.
Later hebben Merel en ik ook nog even gewandeld met Goofert en Dieske. Maar het was voor Dieske al bijna etenstijd, dus had hij weinig zin om naar het bos te gaan. Na enkele tientalle meters ging hij dan ook op de handrem en wilde echt niet meer verder. Goofert, als een waar kuddedier, stopte eveneens, want alleen verdergaan is absoluut geen optie. Teleurgesteld draaiden Merel en ik dus maar om en Dieske zette het meteen op een lopen met zijn lange benen. Goofert kont hem amper bijhouden. Thuis kreeg Dieske meteen zijn avondbakje.
Met Pebbles gaat het nog steeds niet goed. Ze eet nog steeds slecht. De dierenarts komt iedere dag om haar een antibioticaspuit te geven.
Pebbles en Maxima
Halverwege deze week is Pebbles weer thuis gekomen uit de kliniek. Het is ook een paar dagen goed gegaan, maar nu is het weer mis. Ze wil niet eten en dus krijgt ze van Vera special spul om bloedvervetting te voorkomen. Want als ze niet eet, kan ze daar last van krijgen en dan is het einde verhaal.
Vandaag is de dierenarts weer langsgekomen om te kijken wat er nu mis is met de kleine ezel. Hij heeft ook een hele zak seniorenslobber meegenomen, omdat Pebbles dat wel at in de kliniek. Nu is de hoop dat ze dat in Zeist ook gaat eten.
De dierenarts heeft Pebbles uitgebreid onderzocht en vermoedt nu een bijholteontsteking. Ze krijgt nu antibiotica en een pijnstiller en vanaf vanavond seniorenslobber. Nu is het dus even afwachten hoe het verder gaat.
Maxima is donderdag aan haar gebit behandeld, omdat dat één grote puinhoop is. Zij wilde daarna ook niet meer eten, maar dat begint nu weer een beetje op gang te komen. Vandaag heb ik voor haar een papje gemaakt van biks en wat brood en dat ging er redelijk in. Het gaat niet snel, maar ze vindt het wel lekker. Als ze zo door blijft eten, komt het met Maxima zeker goed. Het probleem is dat zij zo'n slecht gebit heeft dat ze eigenlijk geen hooi en zelfs geen brick kan eten. Zij moet het dus echt hebben van de slobber.
Maandag 1 februari
Vandaag liep iedereeen, behalve de rolatordames, weer lekker buiten. Evia had er wel wat moeite mee dat ze weer naar buiten moest, maar na een poosje vond ze het eigenlijk wel best en toen 's middags de zon doorbrak was het helemaal goed.
Maxima liep ook lekker buiten tussen de andere ezels en dat ging allemaal heel goed. Ze moet nog even haar plekej vinden in de kudde, maar dat komt wel.
Ook met Quonie gaat het goed. Ze is iets ouder dan gedacht. Degene bij wie ze oorpronkelijk vandaan komt was er van het weekend en die zei, dat ze al twee jaar oud is in plaats van acht maanden. Hoe dan ook, Quonie is een vrolijk jong dier die zich al aardig weet te handhaven in de opvang. Vandaag stond ze al lekker hooi te eten tussen de andere ezels.
Maxima
Twee nieuwe gezichten
Na regen komt ... sneeuw!? Ja, vanmorgen was de opvang weer bedekt met een zachte, witte deken. Evia heeft het helemaal gehad met het winterweer en weigerde hoe dan ook naar buiten te gaan. Zij mocht dus lekker de hele dag in de open stal rondscharrelen met de rolatordames Maaike, Stoffer en Donkey.
Vanmorgen werden de vrijwilligers bij aankomst allemaal spontaan begroet door een vrolijke nieuwe ezel. Een schitterend veulen van acht maanden dat nu al de schofthoogte van Goofert heeft. Dat wordt dus een knoeperd. Ze heet Quonie en is echt nog een kind. Ze is gisteravond laat gekomen en slaapt bij Dieske en Moortje op stal.
Het was vandaag erg druk in de opvang. Er was een ezelwandeling, dus daar kwamen heel wat mensen op af. Maar die vertrokken al vrij senl weer met een heleboel ezels, zodat het even heerlijk rustig was. Die rust was echter snel weer voorbij, want er kwam een groep kinderen van Kids For Animals. Gelukkig had Ton dat helemaal onder controle en hij heeft de kinderen een leerzame rondleiding gegeven en een heleboel verteld over ezels.
Rond een uur of een kwam de groep wandelaars weer terug. Dieske en Buster waren mee geweest en waren dus bang dat ze hun bakje hadden misgelopen, want de middagbakjes waren al uitgedeeld. Zie stonden meteen bij het hek te piepen om hun lunch. Natuurlijk was ik ze niet vergeten. Ik had voor beide heren nog een lekker warm slobbertje klaarstaan en ze konden meteen bij binnenkomst aanvallen. Dat deden ze dan ook zeer gulzig.
Rob en Nick waren aan het begin van de dag vertrokken om nog een ezeltje op te halen en stelden ons aan het eind van de middag voor aan Maxima. Een oude merrie. Ze zou bij Karel en Joop gezet worden. De broers zijn namelijk erg aardig voor nieuwe ezels en dan hoefde Maxima niet alleen te staan. Maxima dacht daar echter heel anders over. Ze is helemaal niet gewend bij andere ezels te staan en wilde dat nu ook helemaal niet. Nee, mevrouw wilde haar eigen suite. Die kreeg ze ook. Er was nog een leeg stalletje over en daar is ze, zeer tevreden, ingetrokken.
Binnenkort komt er een foto van Maxima op dit blog. De leuke ezel op deze foto is de 'kleine' Quonie.
Eindelijk weer een hoop gebeurd
Het Nederlandse klimaat zit raar in elkaar. Na de winter kwam vandaag de natte moesson overwaaien. De hele dag kwam het met bakken uit de hemel. Veel ezels bleven op stal en de dieren die buiten stonden, stonden met lange gezichten onder het afdak te wachten tot ze weer naar hun stal mochten.
Er waren echter twee ezels die, nu de sneeuw amper weg is, alweer de lente in de bol hadden. Oude Wei loopt de hele dag te flirten met jonge Isabel. Isabel vindt het allemaal prachtig en zo lopen ze beiden heerlijk te stoeien als een verliefd stel. Goofert wil eigenlijk ook wel, maar durft niet zo goed en loopt er zo bij als het vijfde wiel aan de wagen.
Met Pebbles gaat het weer redelijk. Na een grondig onderzoek in de kliniek kwamen de artsen er achter dat ze een hele nare kies in haar mond had die helemaal ontstoken was. Vandaag is de kies verwijderd en er kwamen meteen nog twee andere kiezen mee. Vera, Nick en Raffles hebben haar na de operatie liefdevol opgevangen en Vera en Nick hebben de twee ezels in Utrecht achtergelaten tot Pebbles weer hersteld is van de ingreep. Raffles is in ieder geval heel lief voor haar stalmaatje en vriendin, dus daar zal het zeker niet aan liggen.
Ook met Greetje is het weer mis. Een tijdje geleden had ze een abces aan haar kaak. Die was helemaal weg, maar is nu weer terug. Vandaag ontdekte ik dat hij weer open is en heb ik de hele boel weer flink gesopt met een lekker betadinesopje. Eerst wilde Greetje niet zo meewerken, maar na de eerste aanraking van het vochtige doekje, bleef ze doodstil staan en leek zeer opgelucht dat ik haar onderkaak weer vrijmaakte van die viezigheid.
Arme Pebbles
(maandag 25 januari)
Pebbles is ziek. Ze was zaterdag al niet lekker. Toen is de dierenarts geweest, maar die kon niet echt iets duidelijks vaststellen, dus is er bloed afgenomen en kreeg Pebbles een pijnstiller en moesten we het maar even aankijken. Vandaag ging het nog steeds niet beter en is er weer een dierenarts geweest. Zij stelde na een grondig onderzoek vast dat Pebbles meteen naar de kliniek moest en dus gaan zij en haar stalmaatje Raffles vanavond naar de kliniek.
De meest depressieve dag van het jaar
Volgens een Britse professor was vandaag de meest depressieve dag ven het jaar. Het weer en de ezels stemden daar zeker mee in. Er hing een dik grijs wolkendek boven de opvang en het humeur van de meeste ezels was al net zo grauw en troosteloos. De sneeuw is nu zo goed als weg, dus de wei is een grote modderpoel, waar de ezels dus niet graag in lopen. Ze stonden de hele dag maar een beetje de mopperen op het plein en wilden eigenlijk gewoon naar bed.
Harry en stagair Karim hebben vanmiddag een nieuw slot op het hek naar de stallen gezet en toen dat erop zat, mochten de dieren eindelijk naar binnen.
Voedseltekort bij De Ezelsociëteit?
Je zou het haast gaan denken. Vandaag liep Donkey lekker in de tuin en begon zich vol overgave tegoed te doen aan vogelzaad op de picknicktafel! Moortje stond bij het hek vol verbazing toe te kijken wat Donkey daar toch stond te doen. Al snel werd Donkey weer binnen gezet en konden de vogels weer rustig eten.
Merl en ik hebben gewandeld met Goofert en Morse. Goofert vindt sneeuw in het bos zo prachtig, hij wil echt iedere dag een stukje lopen en loopt dan de hele weg met zijn oren naar voren, behalve op de terugweg naar huis. Morse vond het eerst wel even eng. Voorzichtig schuifelde hij over het pad, bang om uit te glijden, maar na een poosje, toen hij door had dat het helemaal niet zo glad was, begon hij harder te lopen en de afstand tussen hem en Goofert in te lopen.
Brrr, brrr, wat is 't koud
Het lijkt erop dat de winter nu pas echt gaat beginnen. In de rolatorstal is een zeil gespannen, zodat ze daar nu een extra laag plafond hebben om de warmte vast te houden. De dames genieten er zeker van en stonden vandaag de hele dag, alledrie, heerlijk onder de warmtelamp. Ook voor de open stal is, over het winddoek wat er al hing, een extra zeil gehangen om de snijdende oostewind, die in de loop van de dag al wat aantrok, tegen te houden.
De ezels zijn nu wel zo'n beetje gewend aan de sneeuw in de wei en lopen al weer helemaal achterin. En ze schuilen ook in de tent. Aan de gladheid moeten ze nog steeds wel wennen.
Goofert is verstandig. Hij stoeide vandaag met Wei ìn de tent, zodat ze niet zouden uitglijden in de bevroren sneeuw buiten. Maar toch heb ik de twee heren uit elkaar moeten halen, omdat de grote, mollige Goofert bovenop de kleine oude Wei wilde springen. Dat kan natuurlijk niet, want de oude Wei zou zijn benen kunnen breken onder Gooferts gewicht. Dat heb ik Goofert uitgelegd en hij leek het te begrijpen. Ik heb hem ook niet meer zo ruig met Wei zien spelen.
Silver is helemaal blij met Isabel en dartelt de hele dag om haar heen als een jong veulen.
Kleo is een beetje alleen. Haar vriendin Ricky is verhuisd naar een pleegadres waar een ezel was overleden en daar hadden ze dus snel een ander maatje nodig voor hun andere ezel.
Aan het eind van de middag ben ik nog een stuk gaan wandelen met Evia. Ik houd die oude dame graag in beweging met dit koude weer, zodat ze niet verstijft. Ondertussen zetten Annelou en de stagaires de andere ezels op stal en deelden bakjes, warm water en medicijnen uit. Toen Evia en ik terugkwamen, kon ze meteen op stal tussen haar twee vriendinnen Snow en Karthia.
En het wordt kouder en kouder
De kerstvakantie is voorbij, dus de stagaires waen er weer. Dat was goed te merken, want alles was zo gebeurd. Zo hadden we lekker de tijd om iedereeen een flink onder zijn of haar jasje te borstelen. Met zo'n jas aan is het lastig krabben voor een ezel, dus vinden ze het heerlijk als wij ze dan even uitkleden en hun vacht weer wat op orde brengen.
's Middags gingen we ook nog even een stukje wandelen met een aantal ezels. Coco ging ook mee. Meestal wil ze naar het sportveldje om daar even lekker te dollen, maar vandaag liep ik voorop met Goofert en ik wilde niet naar het sportveldje, of in ieder geval niet via de korte weg, omdat die erg glad was door bevroren sneeuw. Goofert en ik sloegen dus bij de eerste splitsing af naar rechts. Coco was het daar helemaal niet mee eens en besloot dan maar op dat moment dol te gaan doen. Ze rukte zich los en denderede door de struiken. Stagaires Lydia en Willemijn probeerden haar weer te vangen, maar dat liet Coco niet toe en rende weg. Goofert en Moortje wilden ook mee, maar Vincent en ik hielden ze keurig bij ons. Alleen Dieske hield zich rustig.
Na een poosje besloten we maar weer terug te gaan, in de hoop dat Coco de kudde zou volgen en ze zich weer liet vangen. Dat gebeurde ook en daarna zijn we alsnog naar het sportveldje gegaan. Maar ja, nu had Coco haar dolle vijf minuten al gehad en bleef dus erg rustig.
Het was alweer vroeg bedtijd. Het werd snel kouder en het begon ook nog te sneeuwen. Maar de ezels hebben er helemaal geen problemen mee als ze om half vier al naar bed mogen. De stallen zijn nu namelijk heel gezellig, met een fijne warmtelamp erin. Voor de stal van Evia, Karthia en Snow hangt nu ook een gordijntje tegen de koude wind. Karthia weet daar al goed mee om te gaan. Toen ik haar haar medicijnen kwam brengen en voor de stal haar naam riep, schoof ze met haar snuitje het gordijntje opzij en vroeg om een hoekje: 'Ja? Wie is daar?'
Oud-en-nieuw
Donderdag 31 december 2009
Treurig bericht over Leika. Ze had ernstige bloedvervetting. Daarom is vanmorgen vroeg de dierenarts gekomen om haar te laten inslapen.
Het was sowieso een sombere dag. De lucht was donker en af en toe viel er wat nattigheid uit. Greetje's humeur was net zo loodgrijs als haar vacht. Ze wilde haar stal niet uit en is dus de hele dag binnen gebleven. Zelfs Zena mocht er niet bij.
De drie rolatordames hadden het wel heel gezellig in hun stalletje. Ze lagen heerlijk alledrie onder de warmtelamp. Maaike lag te slapen met haar hoofd op stoffers rug.
Door dat sombere weer wilde iedereen al vroeg naar bed, dus om een uur of vier lieten we alle ezels lekker in hun stal.

Vrijdag 1 januari 2010
Het weer was flink opgeklaard en ook Greetje zat er een stuk vrolijker uit. Het zonnetje scheen lekker en alle ezels gingen hun oude lichamen lekker opwarmen.
Omdat er voor de komende week strenge vorst wordt voorspeld, nam Vera, samen met Nico, de nodige voorbereidingen. Zo hebben ze een schot geplaatst voor de ingang van de rolatorstal, zodat de dames niet op de toch liggen, en alle aanwezige warmtelampen zijn in verschillende stallen opgehangen.
In de loop van de dag werd het al kouder en hoewel de zon scheen, wilden veel ezels al vroeg naar binnen. Evia was de eerste. Ze had het koud en wilde lekker met haar snuit in en berg vers hooi staan knabbelen.
Annelou en ik hebben nog een poging gedaan een stukje te wandelen met Goofert en Dieske. Goofert wilde wel. Hij vindt al dat ijs in het bos fantastisch en volgens mij zoekt hij expres de gladde stukken op om te kunnen schaatsen. Dieske wilde helemaal niet en stond bij het het al stil. Goofert wil niet alleen wandelen, dus keerden we ietwat teleurgesteld weer terug.
Nu was het inmiddels zo koud dat iedereen naar zijn of haar stal wilde, dus lieten we ze maar naar binnen. Als het echt zo koud wordt als voorspeld, zullen de ezels het nog zwaar genoeg krijgen de komende week.
Alweer een ezeltje erbij
Gisteren is de verzameling ezels in Zeist weer uitgebreid. Het dier heet Leika en komt van een pleegadres. Haar maatje daar is overleden en de pleegouders wilden geen andere ezel meer, dus nu is Leika bij ons gekomen. Ze woont in de stal bij Dieske en Moortje. Die moeten nog wel even wennen aan de knappe dame, maar dat komt wel goed.
De sneeuw in de wei is bijna weg en omdat de zon vandaag scheen, waagden veel ezels het erop over de bevroren sneeuwplakken de glibberen om achterin de wei te komen en lekker inde zon te kunnen staan.
Er zijn vandaag een heleboel ezels geborsteld en we hebben gewandeld met Goofert, Mruschka, Kleo en Evia.
De herdertjes lagen bij nachte...
Het was kerstochtend 2009, ik weet het nog zo goed...
Vandaag ging ik herder spelen in de levende kerststal van de schaapskooi van Zeist. Ik mocht twe van mijn favoriete ezels meenemen. Twee ezels, want de Ezelsociëteit stuurt eingelijk nooit één ezel voor een hele dag op pad. Zo'n dier zou zich dan verschrikkelijk gaan vervelen, dus gaat er altijd een maatje mee om even mee te kunnen keuvelen. Ik koos voor Greetje en Karthia. Greetje omdat ze op voorgaande evenementen altijd haar beste beente voorzette en Karthia omdat ze leuk is met andere dieren en kinderen.
Greetje wilde haar stal niet uit vanmorgen en eigenlijk had ik haar daar lekker moeten laten staan, kwam ik later achteer. Ze heeft even rondgelopen bij de kerststal, heeft wat hooi gegeten en kroop daarna het stalletje in en bleef daar staan, na een poosje kwam ze even naar buiten, liep naar het hekje van de wei om te zien of Harry haar alweer kwam halen, maar toen ze hem niet zog, kroop ze teleurgesteld weer terug achterin het stalletje en bleef daar de rest van de middag mokkend staan.
Karthia vond het, zoals ik had verwacht, allemaal prima. Ze knabbelde vol smaak aan het hooi, keek nieuwsgierig naar de schapen, snuffelde aan het kindje Jezus in de kribbe en heeft de hele dag met haar oortjes naar voren gestaan. Ondanks de regen had ze het prima naar haar zin.
Het was erg nat. 's Morgens lag er nog redelijk wat sneeuw, maar dat werd steeds minder door de regen die eignelijk de hele dag viel. Gelukkig deelde ik de stal met een aardige Josef en Maria en ook mijn medeherder was erg aardig. Verder liepen er nog drie leuke schaapjes bij.
De herders hadden biks voor de schaapjes en stukjes wortel voor de ezels. Die konden we aan de kinderen geven, zodat die de dieren konden voeren. Er kwam niet veel volk, maar de mensen die kwamen, hadden er echt zin in en dat maakte veel goed. Ze waren erg geïnteresseerd in de ezels, dus ik heb weer vaak de verhalen van Greetje en Karthia kunnen vertellen en Karthia heeft vele stukjes wortel uit vele kinderhandjes mogen snoepen.
Ik ben ook nog even bij Greetje gaan zitten en heb mijn verontschuldigingen aangeboden dat ze mee moest en heb haar een fijne bak slobber beloofd als ze weer in de opvang zou zijn. Dat fleurde haar weer een beetje op.
Aan het eind van de middag, toen Harry ons weer kwam halen, kon Greetje niet wachten om weer naar huis te gaan, maar gek genoeg wilde ze niet de trailer in. Na een vriendlijke aanmoediging ging ze toch naar binnen en samen met Karthia weer terug naar de opvang. Aldaar mocht Greetje nog niet meteen haar stal in. Piepend bleef ze bij het hek staan, maar ja, beloofd is beloofd, ze zou nog slobber krijgen. Dat moest eerst nog even klaargemaakt. Dat was zo gebeurd en zo stond Greetje even later heerlijk te smullen en was haar dag weer goed. Ook Karthia kreeg een bak slobber. Dat had ze zeker wel verdiend.
Nadat de meiden hun bakje leeg hadden , mochten ze (eindelijk) naar hun stal. Zena stond haar stalmaatje Greetje al heel lief op te wachten voor de stal. Greetje stoof zo vlug naar binnen dat Zena even overdonderd bleef staan, maar toen liep ook zij de stal in.
Karthia liep vol verhalen haar stal in. Waarschijnlijk hebben Evia en Snow morgen hele flapperende oren van alle verhalen van Karthia.
Na het heerlijke kerstdiner dat Vera op tafel had getoverd, ging ik nog even bij Greetje kijken. Die lag heerlijk ontspannen in haar stalletje en was de kerststal al bijna weer vergeten.