|
Zo maak je nog eens wat mee op je oude dag |
|
Hieronder weer een stukje van Willeke's ezelblog met de titel : "Zo maak je nog eens wat mee op je oude dag".
"Vandaag is er eigenlijk niet zoveel gebeurd. Alleen aan het einde van de middag, toen iedereen op stal ging, was ik Carmen kwijt. Ik vond haar achterin de wei in de tent. Daar was ze gaan liggen en kon niet meer zelf overeind komen. Ik haalde Nadia erbij óm samen te proberen de grote ezel met een handdoek onder haar kont op te hijsen, maar dat ging niet.
Nadia belde naar voren voor wat back-up en in de tussentijd praatten we de oude dame moed in. Nadia vond dat Carmen maar eens aan de man moest op haar oude dag en stelde voor haar kennis te laten maken met muildier Hans. Carmen was het daar absoluut niet mee eens, want ze liet een afkeurend gekreun horen. Dus stelden we knappe ezel Morse voor en dat vond ze wel beter, want het gekreun hield op.
Harry was ondertussen naar de buren gegaan om wat sterke kerels te verzamelen en kwam even later terug met vier of vijf sterke, jonge mannen. Nadia en ik schoten in de lach. Nou Carmen, keus genoeg! Dat gaf de oude merrie weer wat moed en met zijn allen hebben we haar weer op de been gekregen. Toch mooi om te zien dat die mannen bereid waren te helpen een oude ezel overeind te helpen. Carmen was ze erg dankbaar.
Ze wachtte even tot het bloed weer een beetje ging stromen en begon toen met wat ondersteuning van onder andere Nadia en mij aan de weg naar haar stal. Naarmate de wandeling vorderde, werd ze weer wat soepeler en zo liep ze vlug haar stal in en begon hooi te eten alsof er niks gebeurd was. Wonderelijke dieren, ezels".
|
|
Midas, links op de foto en Youssouf op hun pleegadres in Eemnes.
Deze 2 superlieve ruinen zijn altijd goed verzorgd geweest door hun eigenaar, die helaas ziek werd en niet meer voor "zijn kids" kon zorgen.
Midas en Youssouf zijn allebei 14 jaar oud en de eigenaar zag het niet zitten om de ezels te verkopen.
Hun toekomst is dan onzeker en eenmaal in de handel kunnen ze altijd op een vleestransport naar Italie terecht komen.
Vanwege de crisis zijn er erg veel ezels te koop, de handel in ezels is al een tijdje ingestort.
Midas en Youssouf wonen nu op een adres waar men al veel ervaring met ezels heeft.
Ze krijgen er veel aandacht, liefde en vertier.
Dat is al goed te zien op de foto, de 2 bofkonten wonen er nog geen week!
Dit is puur ezelgeluk.
 |
De ezels op de foto zijn: Joep, Yaounde, Giovanni en moeder Layla.
Dit clubje woont nu bijna een jaar op hun pleegadres en dat gaat geweldig goed.
Ezels ( en de andere dieren die er wonen) en de mensen genieten iedere minuut van elkaar.
De Ezelsocieteit is dankbaar dat er altijd nog zulke goede pleegadressen te vinden zijn.
Geniet van het geluk en de tevredenheid die van deze foto afstraalt!
 |
|
Van het ezelblog; stukje over Karthia |
Onderstaand stukje komt ook weer van Willeke's ezelblog en gaat over Karthia. Een oudere werkezel uit Corfu. Gelukkig dat de lente bijna begint, want met warmer weer heeft ze minder last van haar artrose. Maar vorige week vrijdag was het nog even heel erg koud.
"Het is weer even heel koud buiten en dat merk je meteen. Zo ook vanmorgen. Karthia heeft heel erg last van artrose en wil 's nachts nog weleens lekker gaan liggen in haar stal. Vannacht was het zo koud geweest dat het arme dier vanmorgen helemaal stijf was gewordne en niet meer overeind kon komen. Met handdoeken onder haar lichaam door hebben we haar opgehezen, maar ze was zo uitgeput van het worstelen om overeind te komen, dat ze niet op eigen benen kon blijven staan.
Gelukkig hing er in de stal van Pebbles en Raffles nog een prachtig takelsysteem, uit de tijd dat Istar nog leefde. Dus heeft Harry dat snel geïnstaleerd in Karthia's stal en hebben we haar met behulp van dat systeem overeind gezet. Met banden onder haar lcihaam door en haar hoefjes net op de grond, zodat ze wel kon staan, maar dat het niet per sé hoefde. Na even te zijn beijgekomen van de worsteling kreeg Karthia een lekker warm, dun slobbertje en dat ging erin als koek. Daarna kreeg ze een supermassage over haar hele stramme lijfje. Annelou masseerde haar voorste helft en ik de achterkant. Lekker met verwarmende massageolie. Al snel werd ze warmer en rustiger. We hebben een fijne, warme deken over haar rug gelegd en haar even rustig laten bijkomen.
In de loop van de ochtend haalden we het takelsysteem telkens een klein stukje naar beneden, zodat Karthia steeds meer op haar eigen benen moest gaan staan en dat ging al vrij snel weer goed. Ze begon al te lopen en te draaien, dus heb ik hat systeem van haar lichaam gehaald en zo kon ze weer lekker zelf een beetje rondscharrelen. Meteen trippelde ze naar het hek om naar buiten te gaan, maar dat mocht maar even niet vandaag. Het was veel te koud en er stond een gemene wind. Na de middagbakjes kwam Evia haar gezelschap houden, want zij wilde na de lunch niet meer naar buiten. Al snel stonden beide dames heerlijk in hun stalletje hooi te eten onder de warmtelamp". |
|
Kent u de ezelblog van Willeke? Zeker 3 keer per week schrijft ze een -meestal zeer beeldend- stukje! Zo ook deze week weer met de titel: Hart voor het werk of gewoon knettergek?
"Al een poosje werken we in de opvang met biologische potstallen. Dat werkt heel goed, de ezels kunnen lekker zacht liggen en door het composteringsproces in de onderste laag van de stalbedekking, krijgt de stal een ingebouwde vloerverwarming. Maar soms moet zo'n stal helemaal worden leeggehaald en dat was vandaag het geval bij de stal van Dinky en Maruschka.
Het is een zware en smerige klus om een dertig centimeter dikke laag stinkende compost uit zo'n stal te scheppen, maar toch werd er bijna om gevochten wie het mocht doen. Ik was vol goede moed begonnen en Vincent keek verlangend toe en bracht volle kruiwagens naar de mestkar. Na de koffiepauze was ik toch wel moe en mocht Vincent verder scheppen, terwijl ik volle kruiwagens wegbracht. Na de volgende pauze ruilden we weer en voor de laatste loodjes kregen we hulp van Wim. Zo kregen we de stal mooi precies voor bedtijd af.
Dinky wist niet wat er gebeurde en stond bijna de hele dag helemaal ondersteboven voor zijn stal, terwijl de ene schep prut na de ander naar buiten werd geslingerd en de walm tot ver in de omtrek te ruiken was. Ik heb de kleine ezel even troostend geknuffeld en hem ervan verzekerd dat alles goed zou komen en dat hij 's avonds weer een fijn, zacht en fris bedje zou krijgen. Nou, dat kreeg hij. Lekker vers stro en een fijn portie hooi. Maruschka moest er nog even over nadenken, maar ging uiteindelijk ook haar stalletje in en merkte meteen dat het strobed weer helemaal heerlijk verend en fris was. Na al dat geschep in die stal ben ik nog even een klein stukje gaan wandelen met Evia (op de foto ziet u Evia op een foto van vorig jaar). Dat was al veel te lang geleden en Evia had er echt zin in. Met haar hoofdje omhoog stapte ze ijverig voort".
Meer stukjes lezen? Klik dan bovenaan deze pagina op ezelblog.
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende > Einde >>
|
|
Pagina 4 van 8 |
